Welcome visitor you can log in or create an account


Mr. Sela Claims Albanians Want 'Full Equality' Among Communities in Macedonia, Evidence Suggests Otherwise


Dušan Petrovski

25 November 2018 



On 23 November 2018 the EU Observer published an opinion piece by former mayor of Struga, Ziadin Sela, currently Member of Parliament of R Macedonia and leader of the Alliance for the Albanians, a centre-right Albano-centric party established in 2015. In the putsch of 27 April 2017 that saw the illegitimate appointment of former rebellion leader Talat Xafferi as speaker of parliament, Mr. Sela’s Alliance for the Albanians played a major role in reaching the 61 MP threshold needed to form a new majority. Allegedly disillusioned by the fact that “it became clear that Zaev cannot bring the radical transformation required for the Europeanisation of Macedonia,” Mr. Sela withdrew his party from the governing coalition, a move that produced no ostensible effect on the Zaev government.


Mr. Sela claims that his party’s goal is the “Europeanisation of Macedonia.” Yet, he had no qualms about helping instal in power a man convicted for taking bribes during his stint as mayor of Strumica. A man who precipitated the “Multi-coloured Revolution” with the publication of illegally and altogether questionably obtained wiretaps. A man known for his promise to “eat people alive” once in power. A man at the helm of the party that throughout the 1990s carried out the largest persecution of political opponents of Yugo-communism in Macedonia since the late 1940s. One is left to wonder, what “Europeanisation” Mr. Sela has in mind? The name of Mr. Sela’s party suggests that he’s not a believer in unity, unitarianism, or equality under the law, while his willingness to collaborate with Zoran Zaev’s Social-democratic Union (formerly known as the Communist Party) suggests that he likewise does not care much for the rule of law, freedom of consciousness, and responsible government, principles that were once considered fundamentals of European democracy. 


In his op-ed Mr. Sela, further cementing his “Europeanisation” bona-fides, argues that “despite these hesitations [i.e. the holding of a referendum on the name change agreement with Greece as mandated by the constitution, and ‘the installation of a new state capture by SDSM-DUI as Zaev started rehabilitating corrupt politicians’], we supported the referendum and voted for amending of the constitution, as strong believers that Macedonia has no other perspective besides EU and Nato.” Mr. Sela further admits that the way Zaev’s government got to commence the constitution amending process had him and his party “deeply concerned by the two-thirds majority secured by Zaev, relying on a number of VMRO MPs prosecuted in relation to the April 27th events and corruption cases.” Yet, the indefatigable optimist that he is, Mr. Sela still sees the constitution amending process as an “historic opportunity.”


Mr. Sela claims that “what Macedonia needs is a reconciliation between Albanians and Macedonians, based on an internal agreement for full equality between communities.” One must reasonably ask, in what way has the Albanian community in Macedonia been held down? The Republic of Macedonia extends equal rights under the law to all citizens, regardless of nationality. One can credibly argue that the most persecuted ethnic community in Macedonia is none other than the Macedonian. On the other hand, among other things, Albanians enjoy their own programming with the state broadcaster, government-provided Albanian-language education through university, entry quotas in state-run universities, and set-asides for government jobs, privileges rarely seen even in the most generous of countries. They also enjoy an unprecedented level of immunity from the law, as evidenced by the long-standing fact of “no-go zones” in many parts of western Macedonia and Albanian “soccer hooligans” who are routinely allowed to riot and commit violent crimes with impunity.


Mr. Sela offers a three-point plan for the constitution in order to address the “need for reconciliation:”


1. The constitution should define Macedonia as the state of Macedonians, Albanians and other communities that constitute it. Albanians are autochthonous in Macedonia and living on their ancestral lands. They cannot be treated as temporarily living in a Macedonian nation-state.

2. Citizenship', as formulated by the Prespa Agreement, as "Macedonian / Citizen of the Republic of Northern Macedonia" is unacceptable. Macedonia is established as a multi-ethnic country where citizens of different national backgrounds, including Macedonians, Albanians, Turks, Roma, Aromanians and others have "Citizenship of the Republic of Macedonia". under the current constitution. Zaev's attempts to link citizenship to the Macedonian nation are offensive to the Albanians, who are not and will never be Macedonians. If the current definition of citizenship is altered, Albanians too will request the right to use their nationality next to citizenship in the form "Albanian / Citizen of the Republic of Northern Macedonia”

3. Albanian should be confirmed as the second official language of the country. It is unacceptable that "Albanian" remains a forbidden word and is referred to as "the language different from Macedonian and spoken by at least 20 percent of the population", implying a temporary right which can be suspended based on percentages.


In order to address the errors in Mr. Sela’s claims, and in order to shed light on the fact that the Albanians in Macedonia have never been interested in peaceful coexistence on equal terms, below I offer a series of extensive quotes from H.N. Brailsford’s 1906 book Macedonia; Its Races And Their Futurethat speak on the issue of the “autochthony” of the Albanians in Macedonia, as well as their treatment of the Macedonians (i.e. Macedonian Bulgarians) while the Albanians enjoyed the privilege of first-rate citizens against the lowly status of kafir of the Macedonians. Mr. Brailsford was a missionary in Macedonia during the early years of the last century, while the Macedonians of Turkey-in-Europe were trying to free themselves of the five-hunded-year Ottoman yoke. In the book he writes admiringly of the Albanian race, describing the “characteristic Albanian” as “tall, handsome, and doubtless as honest and brave as his eyes were frank and fearless, while his whole bearing conveyed that suggestion of mingled courtesy and independence which makes the peculiar charm of his race.” 



IV. The Races of Macedonia


While it is true that the main elements of the rural population are only two in number, Slavs and Albanians, the real Macedonian complication lies not so much in the multiplicity of its warring races as in the difficulty of isolating them. It is comparatively easy to say what Albania proper is. It is the mountainous home of an unconquered race which faces the Adriatic from the Gulf of Arta in the south to Montenegro in the north. It includes the greater part of Epirus with the town of Jannina, the regions round Koritza and Elbasan as far east as the Lake of Ochrida, and the wild northern highlands on whose fringe lie the towns of Dibra, Prizrend, Ipek, and Scutari. Within these limits, save, indeed, within the walls of these four towns, there are few Slavs, and the population is the most homogeneous which can be found anywhere within the Turkish Empire. But for the Jews and Greeks in Jannina town, and some scattered villages of Vlachs, it is purely Albanian. But, on the other hand, one cannot say that the rest of the country is Slav. Physically, the limit between Albania proper and Macedonia is abrupt and well defined. It is the Pindus range, which also divides Thessaly from Epirus, skirts the Lake of Ochrida on its western shore, and runs northward to the plain of Kossovo. It is a stately range of glorious snow-clad summits, and it forms a wall so impenetrable that, as one looks at it from the plain, the peaks seem to run north and south in a continuous and gently undulating line, and one feels as though there must be some pathway of the giants connecting them, along which one might walk, hardly descending between the summits, from Montenegro to the Gulf of Corinth. And, indeed, this fancy is not very far from the truth. The Pindus range is really a continuous mountain-wall. There are only two practicable passes in all its northern extent. The first is the road from Elbasan to Ochrida, which follows the track of the Roman Via Egnatia. The second is the road from Uskub viâ Tetovo (Chalcandelen) to Prizrend, which winds over the shoulder of the Schar (Scardus). The latter, indeed, can only be called a pass by courtesy. Its summit was snow-clad when I crossed it in a blazing June, and gentians and Alpine roses flourished along the pathway. A "pass" suggests a road to the European mind, but these great Imperial highways are little more than sheep-tracks, along which one may lead, but hardly ride, a mule. So unbroken and virginal is this great chain, which ends not timidly or gradually, but in the superb conical peak of Liubotrn ("the lovely thorn"), that dominates the plain of Uskub and the fields of Kossovo, as Olympus dominates Salonica. Here, one would have thought, was a natural frontier which ought to have separated Albania from Macedonia. But political conditions have made sport of geography, and there is to-day an Albania beyond Albania. It is probable that in the earlier centuries, before the Turkish conquest, the Pindus and Schar did divide the Albanians from the Slavs. Indeed, such encroachment as there was was rather in an opposite sense. It was the Slavs who invaded Albania. Since the Turkish conquest, however, the Albanian race has more than recovered its own. There has been, particularly in the last two centuries, a steady movement of the Moslem Albanians eastward. Under the Crescent they are winning back more than all that they lost under the Cross. It is difficult to obtain statistics, and the country-folk will not generalise on the subject, but they will tell you that such an Albanian village settlement was made some eighty years ago, or that a village which used to own its own land, and was inhabited only by Bulgarians, came under the yoke of an Albanian chief a matter of fifty years back. This sort of thing has been going on steadily throughout the western half of Macedonia for two or three centuries at least, and the process is not yet complete. It is most noticeable in the north, and the country which was once the headquarters of the Servian race, and still bears the name of Old Servia, has now a population that is two-thirds Albanian. Elsewhere the emigration has been much less considerable, but it is still noteworthy. The whole province (Vilayet) of Monastir is studded with Albanian settlements. One finds them in enviable positions surrounded by three or four Bulgarian villages, over which the Albanians exercise a sort of semi-feudal terrorism. But the Albanian colonies are not mainly village communities. More often a chief (perhaps an ex-brigand who bought his peace with the Turks) has settled down in a big, rambling farm, with a fortified keep and a few retainers, and gradually acquired the position of landlord and the title of bey, with all that these things imply in economic servitude to the Slav peasantry. It is naturally in the more desirable districts, and, above all, in the fertile plains, that this has taken place. [1] The odd result follows that the wealthier Bulgarian villages are those on the lower slopes of the mountains, or even in rugged and isolated glens, since these have often been left more or less unmolested. The villages on the plains are mere collections of huts and cabins inhabited by serfs who work for an Albanian master. This movement of population was naturally welcomed and encouraged by the Turks. It tended to enslave and weaken their Slavonic subjects, and it helped to base their own political ascendancy on a "garrison," as an Irishman would call it, consisting of men whose material prosperity was involved in the continuance of Mohamedan rule. The Albanians have now become so much a Macedonian race that their shepherds regularly invade even the Central Vardar valley in winter. There are also Albanian villages deliberately planted by the Turks for obvious strategic regions along the frontiers of free Bulgaria. Indeed, there was even some talk of planting Albanian colonies in the Adrianople region after the late insurrection. 



II. Village life in Macedonia


Where the tax-collector reaps, the Albanian gleans. The gendarmerie, which itself is largely composed of brigands out of work, finds it prudent as a rule to make terms with any notable robber. A wise village will take the same course. For a certain sum paid annually an Albanian chief will undertake to protect a tributary village, or if the village is outside the Albanian sphere of influence, it is generally obliged to have its own resident brigands, who may or may not be Albanians. If the village belongs to a Turkish landlord, these men are generally chosen from among his retainers. They are known under the name of bekchi, or rural guards. They are necessary because the Christian population is absolutely unarmed and defenceless. To a certain extent they guarantee the village against robbers from outside, and in return they carry on a licensed and modified robbery of their own. They support the Turkish landowner against his Christian serfs; and in a mixed village they back the Moslem villagers in any roguery or violence which they may wish to practise on their Christian neighbours. There are of course honourable men among them, who retain the old Albanian traditions of loyally and chivalry. But, in general, their conduct is what the conduct of armed men among an unarmed subject race will always be. The rural guard exacts a substantial ransom in cash, for his services. For a consideration he will often undertake to compel a reluctant father to give his daughter to an unwelcome suitor. He levies certain traditional dues — e.g., blackmail upon every maid, who marries. The sum varies with the ability of her father and her husband to pay, and in default of payment the bekchi will exercise the jus primes noctis. Indeed, an experienced consul in Monastir, an able man who had studied the country for many years, declared roundly that these men simply treat the women of the village as their harem. Beyond this they take what they desire in food or in services. In cash their exactions vary with their reputation for ferocity. It is quite easy to have-precise information. The village of Mavrovo, for example, had seven of these parasites. They received from £7 to £20 apiece. In other words, the average household with its annual net income of £10 paid away about £1 10s. to purchase the good-will of these domestic marauders.


II. Village life in Macedonia 


What in practice is this relation? It must vary, of course, from village to village, but the ruling factor is always force. To begin with, few Moslem landlords possess title-deeds. They are simply "squatters," whose fathers have annexed their estates as a sequel to some local massacre. Many cases of the kind have happened within living memory. I visited one village (Treska), only two hours' ride from Uskub, which was a populous Christian community fifty years ago, where the peasants owned their own land. About the time when we were "putting our money on the wrong horse" in the Crimea, some enterprising Albanians swooped down on the place, massacred one-half of the population, settled in their cottages, and annexed the lands of the survivors. The men of the present generation hew wood and draw water for the son of the brigand of the fifties, who is now a notable magnate. He allows them one-half of the proceeds of their labour on the lands that were their fathers. The peasants are serfs without leisure, security, or rights. There are, roughly, about eighty days in the year when no good Bulgarian will do much work in his fields — Sundays and the greater saints' days. The Bey of Treska has hit on the ingenious plan of forcing his peasants to work for him in his private fields on every one of these eighty days. For this work he pays no wages in money or kind, and no share of the produce is allotted to the labourer. The village policeman is the bey's retainer. Half the population of the village is now Moslem. It is exempt from this corvée, and naturally it is ready to use its arms to keep its unarmed Christian neighbours in subjection. Before I left this village, where there is no Sunday in the daily round of fruitless toil, I came on a vivid little illustration of the manner of life which its inhabitants lead. An old man, sturdily built, but clothed in rags and with the air of the driven beast, which all these peasants wear until they are given a rifle and join an insurgent band, came up to me as I was leaving the place. Thinking that I might have some medical skill, he bared his arm and showed me a nasty wound that had begun to fester. And then, with two neighbours to corroborate his tale, he told me how he had come by it. He was working two days before in his field, when a Turk in the next field summoned him peremptorily to come and help him. The Bulgarian could not well leave what he was at for the moment, and offered to come in five minutes. The Turk, incensed at this display of independence, rushed at him and stabbed him with his knife. That morning the Bulgarian had started to tramp into Uskub to have the unhealthy wound dressed. The Turk had met him in the road, and driven him back. I offered to take him to town with me, but he dared not come — I could not guarantee him against the subsequent vengeance of his enemy. The man's story was undoubtedly true — when a Bulgarian peasant lies, he does not tell dull tales like this. Here, then, was a little specimen of the daily life of Treska. I do not suppose the bey and his retainers are often obliged to use their knives. The knowledge that they can do so whenever they choose, without risk of punishment, or vengeance, is probably enough to make their mastery respected. Once in a while it may be necessary to beat, or wound, or murder, and then the old round of trivial malice, petty robbery, and vulgar lust runs its smooth course once more. The consuls hear nothing of these little village tragedies — the stolen sheepskin coat, the hamstrung ox, the shady tree cut down, the watercourse diverted, the wife insulted, and it may be violated while the husband is in the field. They go on unmarked from day to day, and it is only when one sits down at leisure in a peasant hut, and overcomes the shyness and suspicions of the owner, that one hears of them at all. They are neither interesting nor sensational, but it is this daily domestic oppression, much more than the startling and wholesale outrages, that has ground down the peasantry of Macedonia, crushed its spirit, its intelligence, its humanity, and made it what it is to-day — a maddened race of slaves, which is ready at length to commit any crime, to suffer any torture, if only it may be rid of the little tyrants of its fields, who eat its bread, consume its labour, and destroy its soul.




The Balkans has been and remains a fundamentally unstable region precisely because of the refusal of some nations to allow others to have their own state. While the Albanians have Albania, and as of more recently Kosovo, the Turks have Turkey, the Serbs have Serbia, and the Aromanians have India, Macedonia is the only state of the Macedonians. They have nowhere else in this world they can call home and where they can develop as a nation according to their own destiny. For a century and a half now the Macedonians, first in concert with their Bulgarian brethren, and later all on their own, have toiled rather fruitlessly at the goal of establishing their own independent state. It has been rather tragic that one of the major obstacles in this path to freedom has been Albanian supremacy, which, unfortunately, shows no signs of quieting down. Their willingness to collaborate with corrupt rulers, whether they be the Ottoman Turks, the fascist Italians, or the anti-Macedonian rebranded Communists and Euromarxists, the Albanians continue to hold back the Balkans from developing into a democratic region governed by the rule of law and individual liberties. Mr. Sela’s op-ed suggests he is happy to keep it that way. Although, judging by the recent actions of Eurocrats the likes of Johannes Hahn and Federica Mogherini, it seems that Mr. Sela is not alone.



Душан Петровски

24 ноември 2018 година


Германската канцеларка Ангела Меркел за време на дебата околу „тензиите“ помеѓу глобализацијата и националниот суверенитет изјавила дека земјите-членки на ЕУ мора да бидат подготвени да ги предадат своите овластувања на Брисел, јавува американскиот портал Брајтбарт.

„Нациите денес мора да бидат подготвени да го отстапат својот суверенитет,“ рекла Меркел, говорејќи за време на настан организиран од страна на Фондацијата Конрад Аденауер во Берлин минатата среда.

„На уреден начин, се разбира,“ рекла Меркел, објаснувајќи дека — додека Германија веќе се откажала од својот суверенитет до извесна мера за да се приклучи на ЕУ, националните парламенти биле задолжени да решаваат во однос на усвојувањето на меѓународните договори, јавува Брајтбарт во понатамошниот тек на нивното известие.

Довербата и подготвеноста за компромис се витални во однос на соочувањето со тензиите помеѓу суверенитетот и глбализацијата, подвлекла лидерката на Христијанската демократска унија (ЦДУ), посочувајќи на контраверзниот пакт за миграција на ООН, дебата која, според Брајтбарт, продолжува да предизвикува поделби во нејзината партија.

Меркел го осудила фактот што во дискусиите околу тоа дали Германија треба да им се придружи на забрзано-раснечкот број на држави кои се повлекуваат од договорот, „има политичари кои веруваат дека тие се овластени да одредат дека овие договори повеќе не се валидни бидејќи тие го застапуваат Народот.“

Апсурдно канцеларката посочила дека „народот се индивидуалци кои живеат во држава, тие не се група која се дефинира себе си како [германскиот] народ,“ нагласила Меркел.

За жал канцеларката не понудила своја дефиниција за семејството, па нема да знаеме дали тоа е само збир на поединци кои живеат во иста куќа и споделуваат исти гени.

Претходно истиот ден канцеларката ги обвинила критичарите на нејзиниот план да ја приклучи Германија кон Глобалниот пакт за безбедна и организирана миграција, кој ја декларира масовната миграција како „неминовна, неопходна и посакувана,“ дека протежираат „национализам во својата најчиста форма.“

Логичното прашање е: што е проблемот тука? Противниците на Пактот за мигација не заговараат војна, ниту пак геноцид врз туѓинците. Впрочем, противниците на Пактот, или националистите од „најчиста форма,“ пред сѐ својата опозиција на оваа програма за масовна миграција на 250 милиони жители на Африка, Азија и латинска Америка во земјите од европска провиненција ја засноваат на фактот што ваките масовни преселби со себе носат немир и нестабилност, водат до распад на владеењето на правото и ерозија на приватната сопственост и граѓанските слободи, и створаат прилики за меѓуетнички тензии. Иронијата тука е што застапниците на идејата за Голема Европа се обидуваат да ја рекреираат Римската Империја од својот зенит, империја која била растурена токму како директен производ на Големата преселба на народите во доцната антика.

Според Брајтбарт канцеларката Меркел понатаму продолжила со апсурдната идеја која неодамна ја изнесе човекот кој се надева да ја наследи како лидер на глобалистичката тајфа, Емануел Макрон кога тој тврдеше дека „патриотозмот е спротивното на национализмот бидејќи национализмот е предавство.“ Инаку речено, кога ги убиваш твоите непријатели, тие победуваат. „Тоа не е патриотизам, бидејќи патриотизам е кога ги вклучуваш туѓинците во германските интереси и прифаќаш ситуација во која сите се победници,“ инсиситрала Меркел.

Ваквите истапи на европските лидери Македонците треба да ги прифаќаат како добредојдени бидејќи претставуваат пад на маските и образложение за односот кој овие политичари го имаат кон Македонија во изминатите три децении. Тие не нѐ мразат конкретно затоа што сме Македонци, туку затоа што идеолошки тие се против националниот суверенитет, како против тој на Македонците, така и против оној на нивните сопствени народи — односно „збирови на индивидуалци кои живеат во нивните држави.“ Можеби на Македонците конечно ќе почне да им се разјаснува дека комунистичката идеја за „интернацонализам“ е нивниот суштински противник, поради што великосрбите ја присвоиле во разврската на Втората светска војна.



Денес, во 14ч на 10 ноември 2018, 100 години по завршувањето на Првата светска војна, која што и` остави децениски загуби на европската цивилизација, не само што се повикуваме историски: туку ја преземаме нашата иднина во своите сопствени раце!
Време е да се врати ветувањето вградено во реалноста на Европа и да не потсети на основачките идеи кои стојат зад проектот за европски интеграции.
Потврдуваме дека секој присутен во овој момент во Европа, е граѓанин на Европската република. Потврдуваме и ја прифаќаме нашата одговорност за заедничко културно наследство на Универзалната декларација за човечките права, и се обврзуваме конечно да ја направиме реалност.
Свесни сме дека европското богатство е базирано на експлоатацијата на другите континенти  и потценувањето на другите култури низ вековите. Затоа, среќни сме да ја споделиме нашата територија со оние кои се изгонети од своите. Секој кој сака може да стане европјанин. Европската република е првиот чекор на патот кон глобалната демократија.

Европа како држава на нации пропадна.

Визијата за европските интеграции беше изиграна.

Без политичка поддршка, единствениот европски маркет и еврото лесно запаѓаат во  неолибералната агенда на искористување која трча наспроти целта на социјалната правда.

Моќта на европските институции затоа мора да биде исполнета за да стандардниот маркет и стандардната валута можат да се креираат во рамките на заедничката европска демократија.

Бидејќи Европа значи соединување на луѓето, не интегрирање на државите.

Сувереноста на државите тука е заменета со сувереноста на граѓаните. Европската република е основана врз база на принципите на универзалната политичка еднаквост растеретена од националност, општествена или етничка позадина. Конститутивните елементи на Европската република се европските граѓани и региони. Дојде време европската културна разноликост да се изрази во рамките на политичкото соединување.

Европскиот совет затоа е распуштен. 
Европскиот парламент сега има моќ да создаде закон. 
Ќе назначи  влада посветена на заедничките добра на сите европски граѓани.

Да живее Европската република!

Превод од англиски на македонски јазик – Иванка Апостолова Баскар




Владата на Зоран Заев, која во стил какрактеристичен за Комунистичката партија на Југославија од која потекнува, се довлечка до власта благодарение на диверзантските акции на полициско-политичкото подземје, за време на едната година и кусур од нејзиното оформување потпиша два значајни договори со две соседни држави. Првиот за „добрососедство“ со Република Бугарија; вториот за промена на името со Република Грција. И обата договори задираат во индентитетот и историјата на македонскиот народ – какви што ги знаеме – и во внатрешните работи на Република Македонија. Наводно, целта на овие договори е конечно да се разбие мртвата точка на евроатрланските интеграции на државата. Тука е и листата на уцени од Албанија, колоквијално позната како „Тиранска платформа“, која беше целосно прифатена од Заев како дел од поткусурувањата за неговото доаѓање на власт. Дали се искрени изјавите на премиерот Заев – кој во изминативе година и пол се покажува како патолошки лажго – дека целта на сите негови удоволувања на нашите соседи на сметка на националните интереси на Македонија и Македонците се само дел од поголема стратегија наменета да ја внесе Македонија во двете најсилни алијанси на светот, или пак нешто далеку позлобно се крие во овие акти, односно, дали овие договори се само наменети да ја отпочнат последната фаза на подготовките за обнова на великосрпската држава на сметка на Македонија?




На 1ви Јуни, 2015 се случи еден длабоко шокантен настан во поранешната комунистичка држава Унгарија. Еден виш суд (апелациски суд) поништи одлука на понизок суд со која еден висок комунистички функционер и еден од подбуцнувачите на репресалиите против борците за слобода од 1959, Бела Бижку (94), беше осуден за воени злосторства и прогласен за одговорен за убиство на повеќе ненаоружани демонстранти во Будимпешта за време на последните денови од Унгарската револуција.

Жртвите на неговите репресивни мерки не се прецизно утврдени, но над 20000 луѓе биле интернирани, уште 20000 биле фрлени во затвор и околу 400 биле егзекутирани. Одреден број луѓе биле дури и киднапирани од околните држави, а потоа или убиени на лице место или изведени пред “кенгурови судови“ (Cangaroo courts).

Како резултат на поништувањето на таа судска одлука, еден од главните виновници позади овие шокантни бројки, очигледно човек со крв на рацете, беше ослободен.

За разлика од него, судењето на Оскар Грунинг, писар за Нацистите (исто така на возраст од 94 години) кој работел во Аушвиц, никого не егзекутирал и кој се обидувал да издејствува да биде префрлен на друга работа, надолго и нашироко беше публицирано низ цел свет. Тој беше обвинет од суд во Германија и осуден на четири години во затвор.

Зошто еден воен злосторник беше ослободен во Унгарија, и зошто вие не сте ни чуле за сето тоа?

Комунизмот кој не „пропадна“

Прво, она што Западот го нарече „колапс на Комунизмот“ (за што земјите од Централна и Источна Европа користат далеку по-нетриумфалистичка терминологија, како „промената на системот“), иако постигна релативно мирна транзиција на моќ од бруталните еднопартиски диктаторски системи во мулти-партиска демократија, и од нефункционални централно-плански економии во *некоја верзија* на слободен пазар – сепак заради нееднаквиот сразмер на моќ помеѓу поранешните моќници и нивните жртви, оние што до вчера беа убијци, мачители и спроведувачи на геноцид (или нивните деца) први излегоа на површина и станаа новата политичка елита и најбогатиот слој на општеството.

Со други зборови, членовите на сеприсутната НОМЕНКЛАТУРА на Комунистичките Партии се позиционираа на позиции каде можеа да добијат лична корист од „промените“. Лекцијата за помладите затечени во таа ситуација беше – и се уште е – „само криминал се исплаќа“!

Во суштина, постојат само три земји кои успеаја во некоја мера да наметнат законска одговорност на поранешната единствена партија. Тоа се Полска, Чешка и Романија. (Источна Германија не е повеќе посебна држава, но имаше неколку случаи кои беа покренати против бивши членови на тајната полиција Штази во обединета Германија).

Исто така,  за разлика од нормални револуции, оние во Централна и Источна европа беа претежно „одозгора-надолу“, каде голем дел од обичните луѓе се осетија насила воведени во „слободни пазари“ и им беше *наложено* да прифатат демократија. Овој впечаток е различен во различни земји, но сепак најприсутен е во Унгарија, Романија и Бугарија.

Многу комунисти ја искористија приватизацијата за да се збогатат. Еден пример е човек кој во комунизмот беше задолжен да води колективна фарма. Тој влезе во една од ново-основаните банки и побара заем. Кога директорот на банката го праша што може да понуди како залог, тој ја заложи добивката од следната жетва на цела фарма. И така доби заем, ја купи земјата на таканаречениот „слободен пазар“ и стана мултимилионер. Во целава приказна има само еден мал проблем – колективните фарми беа создадени преку национализирање на малите поседи од многу луѓе, кои потоа беа приморани да работат на нив. Зарем мислите дека тие луѓе си ги добија имотите назад? Некои ги добија, но повеќето не; некои добија симболични исплати во кеш. Тоа значи дека позади старата „Железна Завеса“ можеби сега постоеше „слободен“ пазар, но тој сигурно не беше „фер“ пазар.

На предвидлив начин, новата елита ги постави работите на таков начин на кој им беше овозможено да ја избегнат правдата кога нивните држави станаа демократии.

Демократски „краток-спој“ во Унгарија

Во Унгарија, на пример – беше создаден еден вид Тројански Коњ пред да се воведе демократија. Тоа се случи во Јануари 1989, кога на сите им стана јасно дека постои огромен притисок да се укине еднопартиската држава, а недостасуваше поддршка од „Другарите“ во Москва за отпор. Тогаш беше создаден Уставен Суд кој имаше моќ да блокира каков било закон, доколку го прогласи за „неуставен“, и на тој начин беше поставено ова 11-члено тело над легислативата која луѓето ја избираа на избори. Со тоа, демократскиот циклус беше кратко-споен на врвот (за разлика од судските системи во Велика Британија, или САД, кои прво дозволуваат законите да бидат донесени, потоа предизвикани на отворено на суд, и така процесирани низ цел систем). Уставниот суд ја заменуваше горната куќа на парламентот, и се што требаше комунистите да направат беше да добијат мнозинство таму и можеа да го контролираат целокупниот политички процес.

Првиот лидер на ова тело беше Др. Ласло Сољом, со кого имав лична дебата на еден настан во Јужна Африка во раните 1990сети на тема враќање на „национализираната“ (читај: „украдена“) сопственост на луѓето. Бев длабоко шокиран од неговото очигледно непознавање на основните сопственички права како и од аргументите кои им ги понуди на присутните, на многу од кои им беше конфискувана сопственост вклучувајќи домови, бизниси и дури фабрики, за кои добија смешни суми. (Она што ние не го знаевме тогаш беше фактот дека овие поседи биле „приватизирани“ од страна на бивши членови на Комунистичката Партија и нивни пријатели, а многу од нив се уште во нивни раце денес).

Го предизвикав да дебатираме за трите основни права: на живот, слобода и сопственост (да ја оставиме „потрагата по среќа“ на Томас Џеферсон) и тој призна дека не знае многу за нив, фокусирајќи се наместо нив на „liberté, egalité, fraternité” (слобода, еднаквост, братство) од Француската револуција.

Значи не може да биде изненадувачки фактот што Др. Сољом го смета правниот механизам според кој одредени личности треба да одговараат за грозни криминали, вклучувајќи и воени злосторства и злосторства против човештвото, апсолутно „неуставен“. Па човекот досуди дека Женевската Конвенција не се однесувала на Унгарската Револуција од 1956!

Овој проблем не постои единствено во Унгарија. Во Чешка, обвинителството поведе обвинение против поранешниот министер, Љубомир Стругал во 2001. Обвинението на крајот беше распуштено поради недостиг на докази. Ова беше објаснувањето за таквиот исход објавен во ЛА Тајмс:

Судењето на функционери од Комунистичката ера е тешко во Чешка затоа што правниот систем функционира под принципот дека Комунистичките закони биле валидни, и затоа разните прекршувања на човековите права можат да бидат третирани како криминал само ако прекршиле некои закони во времето кога биле починети. Стругал е обвинет за блокирање на напорите во 1960тите да се процесурираат некои од најлошите неправди од раниот Комунистички период.

Платформата за Европско Сеќавање и Совест

Платформата за Европско Сеќавање и Совест е организација во рамките на ЕУ која е создадена за да ги интегрира различните искуства на Западните и Источните европјани. Главната разлика помеѓу нив е дека, за Западноевропјаните, крајот на Втората Светска Војна значеше крај на убивањето, додека на исток тоа продолжи -само во различна форма, но најчесто беше извршувано од истите луѓе.

Платформата успеа да објави тн. Прашка Декларација за Европска Совест и Сеќавање и успеа да го прогласи 23-ти Август (денот на пактот Молотов-Рибентроп) за ден за сеќавање на жртвите на Комунизмот и Нацизмот.  Ова второто сепак се покажа како „премногу“ за Западноевропејците, кои инсистираа да се „исперат“ четирите милиони убиени од Ленин и ја променија декларацијата да гласи за жртви на „Сталинизмот“ (што и тоа да значи) и Нацизмот.

Оттогаш платформата објави Декларација за Криминалите на Комунизмот, која повикува да се оформи интернационален трибунал за да ги суди Комунистичките криминалци и да обезбеди компензација за жртвите – поради тоа што поединечните држави се покажаа неспособни тоа сами да го спроведат, со можен исклучок на Полска (успат, никој од трите функционери во Платформата не одговорија на нашите имејл пораки, ниту пак некој од интернационалните адвокати/коментатори во Унгарија)

Значи, една причина зошто недостасува правда за жртвите на комунизмот се оние кои го извршија тоа насилство и нивното влијание во матичните држави. Но тоа не е единствената причина, има и друга. Тоа е апатијата на Западноевропејците кон жртвите.

Западноевропска апатија кон жртвите на комунизмот

За жал, на Запад има многу малку емпатија за жртвите на комунизмот. Ова за нас, чии фамилии беа директно засегнати, е посебно тешко да се разбере, и во суштина е болно да се прифати. Понекогаш се прашуваме дали има недостаток на хуманост во еден дел од Западот.

Но посериозно размислување покажува дека постојат две главни причини за тоа: успехот на културолошкиот Марксизам, и едноставно незнаење. Населението од Западна Европа и Северна Америка дозна за Холокаустот после концентриран напор од страна на Еврејските организации кои објавуваа потресни фотографии, приказни од преживеаните и ја прикажаа неверојатната бројност на злосторствата кои беа направени.

Злосторствата на комунизмот не се ништо помалку шокантни, но за нив има многу малку фотографски сведоштва, многу малку документарни филмови на Западните јазици и буквално ниту еден Холивудски филм. Значи, просечниот граѓанин на Запад просто гледа бројки на хартија за жртвите на комунистичките режими на Сталин, Мао и другите и – ги крева рамениците.

Еден злочин кој е потипичен за Комунизмот од другите шокантни криминали е масовното силување. Само во 1944/45, се проценува дека припадниците на Црвената Армија силувале околу три до четири милиони жени од Украина на Исток до Виена и Берлин на Запад. На жените кои ова го преживеале не им беше дозволено да зборуваат за злосторствата направени врз нив, освен во подоцнежните години на нивниот живот. Повеќето документарни филмови поврзани со оваа проблематика беа прикажани само во Германија, Австрија или Унгарија – но никогаш на главните канали на Запад, како на пример History или National Geographic.

Масовни силувања од Кинеските комунистички сили се пријавени во Тибет, специфично против Будистички монахињи – што значи тоа не беше појава уникатна за Советската војска.

Човек не може а да не се запраша – каде се феминистите во сето ова??

Што може да се направи?

Сега за сега изгледа дека Платформата за Европско Сеќавање и Совест, Американскиот музеј на Комунизмот, како и музеите и институтите во поранешните комунистички земји – како оваа институција во Прага, и Полскиот Музеј на Комунизмот во Варшава, и Куќата на Стравот во Будимпешта – сите тие се некаков дел од одговорот. Треба да продолжат да ги едуцираат оние кои ќе ги посетат. Исцрпна листа на сите вакви локации е дадена овде.

Постојат одреден број меморијали на жртвите на Гулагот во Украина и Русија, но откако дојде на власт Владимир Путин, некои се затворени, а некои се “реинтерпретирани“ да ја изменат историјата.

На ова поле, либералниот Запад и режимот на Путин се согласни: сите сеќавања на злосторствата на Комунизмот мора внимателно да се избришат од сите книги, филмови и други видови на медиуми – и да се заборават.

Ако школските текстови се изменат за да бидат соодветни со вистината, тогаш можеби каналот Дискавери и слични медиуми ќе престанат да ја повторуваат старата лага дека „Европа беше ослободена во 1945“.

Конечно, жртвите и нивните фамилии може само да се надеваат дека „просветлениот Запад“ и „Истокот“ ќе ги изменат нивните ставови кон некои од најголемите злосторства направени на планетава. Злосторства што уште не завршиле, а до денешен ден влијаат на нас, нивните сограѓани и луѓе кои имаат сопствени права. Ако ништо друго, барем правото да се сеќаваме.


Овој напис од Кристофер Сабо беше оригинално објавен на MercatorNet.com под Creative Commons лиценца. Ако ви се допадна овој напис, посетете го MercatorNet.com за повеќе. Ставовите изразени во овој текст се на авторот и се понудени како материјал за размислување од ЗАУМ.

Текстот е превземен од ЗАУМАКЕДОНИЈА




Целта на нашиов серијал во кои ги обработуваме интервјуата на луѓе кои имале високи позиции во Тајната идеолошка полиција сме го објасниле, така да не би сакал да ви одземам време со повторување на тоа. Би напишал збор, два за нешто што несакајки овие видеа го открија. Имено видеата откриваат дека менувањето на името за да се влезе во ЕУ и НАТО е гола лага и на власта и на подржувачите на промената на името!!
Еден од условите кои ги поставија ЕУ и НАТО за влез на Северна Македонија во тие организации е власта да направи реформа во УБК. Нашите видеа иако се веќе прегледани неколку илјади пати не предизвикаа јавна дебата а во видеата има материјал и те како за дебата. Дебата без која не е можно реформирање на УБК. Без дебата во стилот кој го нудиме на видеата нема да има никаква реформа. 

Мракот ке трае се додека не се расветли минатото, барем она од 1990 па навака, а минатото неможат да го расветлат луѓето од минатото кои беа креатори на мракот!!

Молкот на медиумските работници-пропагатори за влез во ЕУ и НАТО, молкот на политичарите од власта-пропагатори за влез во ЕУ и НАТО, и молкот на споменатите во видеата, говори дека никој, почнувајќи од власта на чело со премиерот Заев, па се до поддржувачите на промената на името кои се задолжени да ги покриваат социјалните мрежи, не ни помислуваат да водат битка за вистински влез на Северна Македонија во ЕУ и НАТО. Затоа би ги „поздравил“ оние кои се обидуваат на мене на Комитетот за демократизација на Македонија  и Македонскиот информативен центар да ни залепат етикета дека работиме против интересите на Р. Македонија да се запрашаат за чии интерес работат тие, кога ни на крај на умот немаат да вршат притисок врз власта на Заев да ги спроведе реформите кои ги бара ЕУ и НАТО!!
За оние кои заборавиле, ГРЕКО во својот извештај го напиша следново:

Ниту една препорака не е спроведена, најголема корупција кај пратениците, судиите и обвинителите!

Оние кои не ја слушнаа изјавата на Оливер Спасовски, министерот на МВР:  

А за таа платформа „бојкотирам“, која се формира во Република Македонија, ние ја СЛЕДИМЕ, ГЛЕДАМЕ кои се тие луѓе.




Кога Фрчковски не е на позиција да потпишува решенија за прогон на политичко-идеолошките неподобници, тој е преокупиран со должноста да го убедува народот дека политичко-полициското подземје не гони морално-политички неподобници на политичко-идеолошка основа. Во изминативе неколку години тој, како еден од главните мегафони на управителите на заробената држава, даде безброј интервјуа во кои се обиде да го омаловажи прогонот на македонски граѓани од ВМРОвска политичка ориентација за време на 1990тите години, кога тој беше министер за внатрешни работи. Во ова видео ги разбиваме дел од неговите лаги.




Присуството на оперативните работници на службите на државната безбедност во македонските медиуми е катадневно. Тоа е од простата причина, што таканаречената државна безбедност во системот кој е инсталиран врз Македонија, е впрочем инструментот кој управува со заробената држава. Нејзиното основно дејство е да го држи поведението, или во жаргонот на УДБа, држењето, на населението во согласност со правоверието кое ја одржува Македонија со статусот кво.

Оттука, најбитните оперативци на Службата, не се типовите кои седат во некоја темна канцеларија и преслушуваат снимени разговори, туку типовите кои го пополнуваат медиумскиот етер. Во текот на изминатава година еден од тие типови кој се претвори во естрадна ѕвезда поради неговото постојано присуство на телевизиските екрани е Слободан Богоевски – Цобе, поранешен началник на Службата, и еден од Осуммината од РСВР, фингираните херои од далечната 1989 година. Целта на медуимските настапи на Богоевски е да ја убеди јавноста дека пред скандалот со прислушкување наречен „Големо уво“, а потоа и непосредно пред “Бомбите на Заев“, работата на Службата била апсолутно законски исправна и водена од исклучиво професионални побуди; а она што било вон законските рамки, сепак било исправно, бидејќи бандитите кои биле обработувани биле ВМРОвски џган кој минал лесно, благодарение на добродушноста на оперативците како Цобе.

Во ова видео се осврнуваме на анализа на предизвикот на Богоевски даден на „Правда и неправда“ со Гордана Дувњак, каде што тој самоуверено бара да му се јави човекот кој бил прогонуван, притворан или затворан поради промакедонски побуди во периодот кога Богоевски управувал со Службата за државна безбедност, односно од 1991 до 1996 година. За среќа на Богоевски, ние во Комитетот за демократизација го имаме токму човекот кој тој го бара, а можеме да му посочиме и каде да ги бара илјадниците слични.



Овој бисер на Димитар Диитров искажан во негова колумна објавена на ПРИЗМА, под наслов Против договорите со Бугарија и Грција – договор против државата ме натера да го потсетам Димитер Димитров на неколку работи!!


Првата работа која не е точна во колумната на Димитар Димитров е дека СДСМ не биле комунисти бидејки тие самите тврдат дека се легитимни наследници на КОМУНИСТИЧКАТА ПАРТИЈА НА МАКЕДОНИЈА!

Втората според мене многу побитната работа е тоа што Димитар димитров го обинува ВМРО дека не успеало да го реши спорот со Грција. Вакво решение , решение кое не одбило ниту едно барање на Грција можел да постигне и првиот кого ке го сретнеле на улица и ке му дале „задача“ да преговара со Грција.
Овој текст не би бил комплетен и во стилот на уредувачката политика на Македонскиот Информативен Центар ако не даде потполна информација , односно ако не даде доказ дека Димитров инаку размислувал порано. И ако не го постави прашањето зошто димитер димитров денеска инаку мисли??