Welcome visitor you can log in or create an account
polemics

polemics

Гласот на слободна Македонија Епизода 18: #Бојкотирам Гордана Силјановска Давкова



Во оваа епизода го дискутираме кандидатот за претседател на Република Северна Македонија на партијата ВМРО ДПМНЕ. Го разгледуваме нејзиното политичко деби во 1990 година; нејзиното учество во првата политичка влада на Бранко Црвенковски; нејзиниот удел во неспроведената лустрација.

Read more...

Гласот на слободна Македонија Eпизода 17: #Бојкотирам Стево Пендаровски

 

Стево Пендаровски е фаворит на претстојните избори да биде именуван за претседател на Република Северџанија. Тој, покрај тоа што е „конзесуален“ кандидат на владеачката коалиција СКМ-ПДП-УЧК-ОНА, поседува и сериозно УДБашко педигре. Во клучните моменти на македонската државност, како последната деценија на минатиот век и побуната на албанските терористи во 2001 година, тој бил на страната на противникот. Неговиот легитимен избор, т.е. избор без контроверзии, за претседтел ќе значи почеток на завршната фаза на претставата наречена македонска независност.

Read more...

Гласот на слободна Македонија Епизода 16: #Бојкот!

 

 

Деновиве преку фејсбук објава членката на Извршниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ Иванка Ина Василевска ги постави следните прашања: 1. Зошто барањата за бојкот на претседателските избори доаѓаат од дијаспората? 2. Дали Република Македонија може да се брани од оваа дистанца? 3. Дали некој знае што значи обединувањето на севкупното граѓанство околу надпартиската кандидатура на проф. д-р Гордана Силјановска Давкова? И поранешниот амбасадор Ристо Никовски, инаку човек длабоко замешан во предавството на македонското име, напиша колумна во сличен дух. Оваа епизода е одговор на ваквата пропаганда.

Read more...

Гласот на слободна Македонија Епизода 15: За најголемата опасност



25.02.2019
Иако деновиве се чини дека Европската Унија е пред свршниот чин на проголтување на последните останци од национализмот на стариот континент, овие изгледи се само привид. Европската Унија е под целосно раководство на луѓе со левичарски ментален склоп, односно луѓе кои го прифалите духот на љубоморниот библиски братоубиец Каин. Историјата укажува дека таквите општества незибежно пропаѓаат, затоа што, покрај другото, никој не се грижи за нивниот опстанок. Оние кои се потчинети во таквите системи прават сѐ да ги саботираат. А оние кои се на врвот, поради тоа што се запоседнати со духот на лукавиот, до толку го мразат Господ, го мразат животот и се мразат себе си, што впрочем посакуваат час поскоро да го уништат светот. Од друга страна, великосрпската идеја денес е пожива и поздрава од било кога, а југоносталгијата, не само во Македонија, широко распространета. Оттука, и покрај тоа што сите притисоци за промена на името на Република Македонија, како и за постојани отстапки во прилог на малцинските етнички заеници, посебно на Албанците, навидум доаѓаат од Европската Унија, НАТО и Западот воопшто, сепак, јас останувам убеден дека најголемата опасност за македонската држава доаѓа од Србија.

Европската Унија е пред распад. Тоа е очигледно од нејзиниот однос кон Македонија во изминатиот подолг период. Фактот што таа не само ги толерира туку и ги охрабрува прогоните на националистите и антикомунистите, го охрабрува позлувањето на т.н. Балкански методи во политичкиот живот, а истовремено прави сѐ да не ги види злосторите на србокомунистите, укажува дека раководителите на европскиот проект одамна престанале да веруваат во европските вредности. А тоа укажува дека тие — како и македонските интернационалисти — заслепени од своите хедонистички телесни нагони, антихристовски желби за слава и лесен живот, и позитивно сатанистички илузии дека тие се богови меѓу простите смртници селани, престанале да веруваат во своето сопствено право да постојат. Тие сакаат да се нешто друго: појава најкристално олицетворена во инсистирањето дека половиот род е социјален конструкт. Дотолку повеќе, таа веќе подолго време применува антидемократски и антиопштествени закони и мерки на своите простори. Тука пред сѐ мислам на распадот на граѓанското општество и воведувањето на дуалистички правни системи во поголем број европски држави. Меѓу овие најистакнат, но далеку од единствен пример е Велика Британија каде муслиманските новодојденци уживаат дури поголеми привилегии и од оние кои ги уживаат Албанците во Македонија. Таканаречените забранети зони, каде што им е органичен пристапот на органите на јавниот ред и мир — т.е. полицијата — без дозвола на локалниот имам, се секојдневна појава во цела западна Европа. Гушењето на правото на слободно изразување — преку таканаречените закони против говорот на омраза — е друг симптом на распадот на демократијата во Европската Унија. Правото на слободно здружување по основа на идеолошка или политичка определба станува сѐ позагрозено со етикетирањето на сѐ што е на десно од Сталин и Мао за фашизам и нацизам. Отстранувањето на Христијанската вера, која е темел на европското општество и извор на повеќето европски вредности, и промоцијата на хомосексуализмот, рекреативното користење на дрога, феминизмот, демолирањето на работната навика, ревизијата на сопствената историја, трансформацијата на науката и екологизмот во вера и слични дегенерични појави, се директна закана, како за духовниот и интелектуалниот опстанок на Европа, така и за физичкиот опстанок на европејската раса.

А сега во прилог на сето тоа, Европа, поранешната колевка на демократијата, одговорното управување со државата и политичката слобода, свесно се преплавува со африкански и азијатски Муслимани, како што Македонија за време на турското ропство била преплавена со муслимани од Албанија и туѓинци од Србија. Присуството на европско тло на овие туѓинци кои доаѓаат од општества каде што никогаш не се јавила идејата за демократија, за пазарно општество, за лична одговорност, за граѓанско општество, за универзални морални вредности и правни системи — т.е. закони кои важат еднакво за сите — веќе се чувствува во Европа. Последните избори во Шведска, на пример, покажаа дека туѓинците не само што доминираат како избирачки блок, туку и дека тие ги асимилирале шведските левичари во нивниот пристап кон демократијата. Затоа на тие избори видовме запрепастувачко ниво на балкански методи, олицетворени во фалсификати и заплашувања. Во САД сме сведоци на хајка против претседателот Трамп чијшто образец речиси совршено се совпаѓа со оној на линијата на работа „ЦРНИ“ — односно аферата „Бугарска амбасада“. Секојдневно се сценираат лажни т.н. криминали од омраза наменети белото христијанско население, кое е претежно од конзервативна провиненција, да го покажат како расистичко и нетрпеливо. Низ целиот Запад медиумите стануваат отворени противници на народот и на темелните вредности на кои се изградени овие општества. Сето ова е наменето да се деморализира патриотскиот и конзервативен дел од населението. Да тој дојде до заклучок дека самото негово постоење е своевидна чума за човештвото, и дека светот ќе биде подобро место доколку го снема. Меѓутоа, најужасната последица на демографската промена која се спроведува на Западот денес, а која е наменета свесно да створи мултиетнички, мултиверски и мултикултурни заедници, е распадот на системот на доверба кој е основен темел за градење на здрави, стабилни и трајни општества. Сите овие појави кои се новост за Европа и Западот се добро познати и одамна вкоренети во Македонија. А Македонија е држава во постојан распад — уште од турско, преку Југославија, што впрочем е и моделот кон кој се стреми актуелната Европска Унија. Тоа е затоа што денес во Европа, за прв пат во многу векови се појавува елита која своите држави ги третира како туѓ посед, како хотелска соба или рентакар. Тие се чувствуваат не како припадници на народите од кои потекнуваат туку како — како и македонските власти — се сметаат себе си за граѓани на светот и „Козмополити без корен“.

Европската Унија би можела да опстане само доколку таа и нејзините земји-членки се вратат на европските вредности. На личната одговорност, на еднаквоста пред законите, на љубов кон татковината, на доверба кон системот и сограѓаните, и над сѐ, Европската Унија, како и Македонците, доклку сака да опстане, мора да му се врати на Христијанството. Бидејќи тоа е постапка кој ќе мора да потрае подолго време, Европската Унија ќе се распадне пред овој процес да се заврши. Тоа значи дека перспективата на Македонија во догледно време нема да биде ниту европска, ниту евроатлантска, туку ќе остане коренито балканска.

Историски гледано, Западот никогаш немал голем интерес во Македонија. Културно, ние сѐ уште се однесуваме како далечни братучеди на нашите европски сонародници и христијански соверници. Нашиот неуспех да ја смениме западњачката перцепција дека сме отоманизирани полуварвари ги наведува дури и најконзервативните Европејци и Американци на нас да гледаат мошне рамнодушно, па дури и сомнително. Геостратешки, Македонија, како сиромашна, ретко населена и општо неразвиена земја без пристап до морето, е мошне безвредна. Политички и општествено таа е преголем проблем за некој туѓинец да си ги троши времето и здравјето знаејќи дека веројатно неговите напори ќе бидат пресретнати со катастрофален неуспех. Оттука, Македонија останува интересна само за локалните играчи: Грција, Турција, Албанија и Србија. Грција е стабилна со нејзините 51% од македонската територија, и доклку би можела, не би ја одбила територијата Преспа-Битола-Дојран, но тоа не ѝ е приоритет. Таа, ако нешто, повеќе стравува да не го изгуби она што го има. Турција очигледно започнува да сонува за обнова на златното доба на Османовата империја, чијшто европски бисер била Македонија. Оттука и наводната љубов кон Македонија која во последно време емитира од Анкара. Зарем треба после петвековно ропство да ги заборавиме турските зулуми и девастации поради некои неискрени гестови наменети да им пркосат на еврократите? Турските конфедерати на Балканот се прво босанските муслимани, а потоа Албанците. И едните и другите, но особено вторите, уживале статус на своевидна аристократија во Македонија по нивното исламизирање, и веројатно доколку им се укаже приликата тие би се сетиле на старите добри времиња кога тие биле уште послободни да си ги исполуваат своите дивјачки нагони врз Македонците, и би стапиле во сојуз со Турците.

Албанците се иредентистички елемент и во однос на нивната желба за оформување на Голема Албанија. Но, и покрај очигледната нивна лукавост и способност да ја придобијат наклоноста на Западот, сметам дека тие недостасуваат некој елементарен квалитет неопходен за да можат да го остварат подвигот кон кој се стремат. Едно е кога некој друг војува за нив — како што беше случајот во 1999, па до голема мера и во 2001 година — или кога тие настапуваат во својство на извршители, заплашувачи, пљачкаши, саботери и терористи; но сосема е друго кога тие треба сами да изградат нешто. Да не заборавиме, Албанците биле привилегиран етнос во Македонија за време на турската окупација, но сепак останале голи пиштоли, а територијата со која ефективно управувале, Албанија, Косово и Македонија, останал најназадниот дел од Европа. И за време на изминатиот век, кога имале своја држава, таа останала на дното на европскиот развој, повеќе сродна со Авганистан одошто со Австрија. Меѓутоа, тие својата улога на конфедерати — односно петоколонаши — совршено ја играат во Македонија во изминатите неколку денцении, а во полза на државата која има најсилно упориште во Македонија: Србија. Со своите непрекинати поплаки дека се обесправени, Албанците — во копродукција со македонските агенти на великосрпската агенда како Љубомир Фрчкоски и Филип Петровски — ја зацврстуваат перцепцијата дека Македонците се шовинисти на кои единственото средство им е силата. Со својот варварски однос кон законите и државата, со својот средновековен непотизам, и со својата наклонетост кон криминалните дејствија тие допринесуваат кон имиџот на Македонија како банана република.

А сето ова време, Србите преку нивната тајна полиција, народно позната како УДБа, си молчат и тивко ги прогонуваат, замолчуваат, корумпираат, дискредитираат и отстрануваат пропонентите на идејата за независна обединета македонска држава, за Македонија на Македонците.

Во сето ова Бугарија игра само трета виолина. Таа од една страна глуми баба Рога која само го иритира Македонецот со постојаните не сосема точни и не сосема искрени изјави на нејзините политичари и интелектуалци за делот од историјата кој нашите два народи го споделуваат. Од друга страна, нејзините тајни служби активно соработуваат во интригите на УДБа наменети да ги оцрнат четирите свети букви. Бугарите се скршен народ кој се чини денес е еднакво маѓепсан со српскиот шунд како и Македонците. Благодарение на негативното јавно мислење кое со не мала помош од нивна страна се гаи кон нив во Македонија од втората поливина на минатиот век па наваму, нивните шанси за придовибање на Македонците се еднакви на оние на еврократите.

Конечно, јасно е како бел ден дека европедеризмот никогаш нема да го совлада србошовинизмот. Европедеризмот, кој е нова појава, не верува во ништо, па како што веќе реков, ниту во своето право да постои. Но србошовинизмот се гаи од памтивек и тој, можеби повремено стивнува како производ на околностите, но никогаш не замира. Србинот верува дека тој е алфа — бог меѓу смртниците, и дека има аманет од неговиот бог на сонцето, во кој сѐ уште се колне, да владее со инфериорните Срби со говорна мана раширени по Балканот и пошироко. Интелектуално, Србите се рамни на Македонците, Бугарите и Грците, супериорни на Албаницте, а инфериорни на Евопејците. Имаат реноме, иако воглавно незаслужено, на солидни војници и во него веруваат. А тоа е она што им недостасува на денешните постмодернистички евробирократи.

Дотолку повеќе, не смееме да заборавиме дека Србија отворено владеела со Македонија седумдесет години. Ова бил период во кој сите полуги на македонското општество — а особено оние во органите на државната безбедност — биле во рацете на Срби доселени во Македонија како колонисти или на добро проверени родоодстапнички кадри. Периодот на комунистичка Југославија е период на најжестокото однароднување на македонскиот народ од своите корени. Период во кој и покрај формалното удоволување на македонските барања за сопствена република, сопствен јазик и право на самоопределување како Македонци национализмот и локал-патриотизмот биле ревносно прогонувани, а црквата била забранета. Македонците биле насила принудени да ги напуштат своите села и да се населат во градови, а семејството било речиси уништено како производ на феминизмот и кодошењето. За прв пат се појавува култура на прељуба и сексуален либерализам. Од трудољубив селски народ се прави безделничко градско население, кое зависи од државата за својата преживувачка! Впрочем, тоа бил период во кој борбата против македонизмот била завиена во плаштот на борба против непријателите на народот и неговата социјалистичка револуција. Клучно, не смееме да заборавиме дека Македонија беше единствената република која од распадот на Југославија излезе без војна. Но, границите се менуваат со војна. Ова сугерира дека не дошло до суштинска промена на границите помеѓу Македонија и Србија. Аргументот дека наводната независност на Македонија во периодот кога Белград војуваше против борците за независност во Хрватска и Босна и Херцеговина беше само стратешки потег за оформување на правно лице преку кое Србија ќе може да тргува со светот, одамна и многупати го имаме елаборирано. Дотолку повеќе, досиејата од архивите на СДБ/ДБК укажуваат дека прогонот на македонски националисти бил обновен за време на последната деценија на минатиот век, но и дека српските тајни служби биле активни соучесници во процесот. Не само што нивните лојалисти не си заминаа од Македонија со распадот на Југославија, туку дополнителни верници во великосрпската идеја се вратија во Македонија во тој период.

Тука мора да истакнам дека сето она што се случува денес на Западот во смисла на деморализирање на народот, лишувањето od слободата на изразување и здружување, медиумска и институционална пристрасност против национализмот, отуѓување од црквата и увоз на туѓинци чија цел е да ги подриваат домашните општества веќе било спроведено во Македонија во изминатите сто години од страна на Србите. Впрочем, целиот овој проект на наводната независнот од прв ден беше осуден на пропаст, токму поради тоа што беше наменет, како на Македонците така и на светот, да им покаже дека идејата за независна македонска држава била само неостварлив детски сон, утопија на некои недозреани, некадарни провинцијалци. Еврократите и великосрбите имаат заеднички интерес во однос на ништењето на македонскиот национализам. И обете странки посакуваат да го истребат со цел да го заменат со нешто друго. Меѓутоа, се чини дека еврократите, барем навидум, немаат еднакво прецизна идеја за тоа со што сакаат да го заменат национализмот на народите кои ги денационализираат. Србите знаат точно кон каков краен производ се стремат. Оттука, повеќе од очигледно е дека најголемата опасност по македонската државност доаѓа, не од Брисел, Вашингтон, Софија, Анкара, Атина или Тирана, туку од Белград. А, со својата самодоверба и лажно реноме на силни борци чијашто држава била растурена од Берлин, Ватикан и Вашингтон, Србите се во водечка позиција повторно да ја добијат довербата да управуваат со т.н. Западен Балкан на крајот на сите премрежија кои што следуваат.

 

Релевантни линкови: http://forum.kotle.ca/showthread.php?tid=3838

Музика: Васка Илиева „Земјо македонска“

Read more...

Гласот на слободна Македонија - Епизода 14: Претседателски бојкот

 

Комитетот за демократизација на Македонија се залага за БОЈКОТ на претседателските избори. Тоа е единствено решение со кое ќе се покаже отпор во држава каде што не функционира ниту една институција која треба да ги штити Уставот, независноста на судовите, изразената волја на гласачите преку избори и референдум! Председателските кандидат кои ветуваат дека ќе променат сѐ и сешто, од законот за јазици, преспанскиот договор и уставните измени, ЛАЖАТ! Такви ингеренции според Уставот на Р. Македонија нема Претседателот на државата!

Read more...

Гласот на слободна Македонија - Епизода 13: Нова успаванка од УДБа via „Никола Груевски“

 

 
 
Published on Feb 9, 2019
 
Поранешниот премиер, кој денес глуми дисидент и политички бегалец во Унгарија, Никола Груевски, минатава недела се јави со подолга објава на неговиот фејсбук профил. Ова е човекот кој единаесет години продаваше патриотизам од стилот „името не го даваме“ до таму што почна да флертува со Путин и да прави слика дека Македонија губи интерес за т.н. евроатлантски интеграции. Сега во својата објава -- која очигледно е пишувана од професионален автор -- тој, во стилот на Љупчо Георгиевски, советува прагматизам. „Да влеземе првин во ЕУ и НАТО, да го поносиме името Северна Македонија пет-шест години, а потоа, кога ќе падне оваа марионетска власт, повторно ќе си го вратиме вистинското име,“ вели екс-премиерот. Релевантни линкови:

- https://www.facebook.com/groups/18665...

- http://macedonianinformationcentre.or...

- https://www.youtube.com/watch?v=pYj0M...

- http://macedonianinformationcentre.or...

Музика: Ансамбал „Билјана“ - „Чифте, чифте“
Read more...

Гласот на слободна Македонија Епизода 12: Не-баш-граѓанскиот совет за надзор на ОТА

30.01.2019

Published on Jan 30, 2019
Неделава Собранието на Република С****** Македонија го усвои предлогот за назначување на Граѓански совет за надзор на Оперативно техничката агенција (или по старото име Петта управа при СДБ). Советот, кој не го предложил, ниту избрал никој граѓанин, ќе биде сочинет од судијката Маргарита Цаца-Николовска, „невладинците“ Гордан Калајџиев и Филип Стојановски и професорот на факултетот за безбедност Ице Илијевски. Простото прашање е каков надзор ќе врши оваа екипа која речиси дваесет години по отварањето на досиеата на УБК/ДБК сѐ уште нема проговорено за масовните систематски злоупотреби на службите на државната безбедност од страна на тогашната власт? И каков надзор ќе може да се очекува од екипа чии што членови по секоја цена се бореа да спречат лустрација, па дури и се залагаат за правата на „оштетените“ лустрирани.

1. Вовед: Есеј „За чудовиштата чии што имиња не смеат да се изустат“;

2. 6:30 - За солидарноста со Мадуро, Палестинците, Виетнамците, Црнците и другите патилци;

3. 14:00 - „УБДа веќе не постои“: Што е ОТА и зошто ВМРО ДПМНЕ повторно молчи;

4. 29:00 - Совет за граѓаниски надзор: Која е Маргарита Цаца-Николовска;

5. 53:00 - Гордан Калајџиев и „Хелсиншки“;

6. 1:07:00 - Филип Стојановски и „Метаморфосис“;

7. 1:19:00 - Ице Илијевски и дали има паралели помеѓу денешното време и 1996-98 година;

8. 1:28:00 - Како да се соочиме со чудовиштето. Релевантни линкови:

- http://forum.kotle.ca/showthread.php?...

- http://macedonianinformationcentre.or...

- http://www.kotle.ca/udba/item/916-pad...

- http://www.kotle.ca/vesti/item/876-re...

Музика: „Елено моме“ www.macedonianinformationcentre.org
Read more...

Гласот на слободна Македонија Епизода 11: КРИВИОТ ПРАВЕЦ НА ОФИЦИЈАЛНАТА ДИАСПОРА

Published on Jan 24, 2019
 
Кога во Македонија се критикува нашата дијаспора, тоа обично се прави со карикатурата, „Дадов 10 долари, и уште десет ке дадам ако треба!“ Меѓутоа, ситните донации се впрочем како во Америка се собираат пари за секоја кауза. Проблемот на нашата дијаспора не е тоа што издвојува премногу малку пари за македонската кауза, бидејќи реалноста е дека македонските иселеници издвојуваат значителен дел од своите приходи за таа намена. Проблемот е во тоа што овие луѓе кои живеат и работат во фунцкионални демократии каде што владее правото и сите се еднакви пред законите, не работат ништо во однос на пренесување на тоа искуство во родниот крај, ниту пак во насока на промовирање на фактот дека македонскиот патриотизам е секогаш на мета на службите на државната безбедност во Македонија. Напротив, претставниците на официјалната дијаспора, од кои повеќето се родени на Западот, за жал, се однесуваат како да израснале во најзаостанатите краеви на Македонија и како да биле образувани во најдоктринарните факултети на Црвените универзитети. Класичен пример е господинот Бил Николов од Македонското меѓународно движење за човекови права, кој деновиве засилено истапува со марксистички речник во напад против претседателот на САД Доналд Трамп, како и против националистичкото движење глобално, во наводна одбрана на македонскиот национален идентитет. Во државата каде што живее, Канада, г. Николов неблагодарно го напаѓа поранешниот премиер Стивен Харпер кој во 2007 година ја призна Република Македонија под нејзиното уставно име, а им се додворува на самоназначените лидери на „пост-национална“ Канада, Либералите на Џастин Трудо. Со застапници како Бил Николов, на македонската кауза не ѝ требаат непријатели. Релевантни линкови:

- http://forum.kotle.ca/showthread.php?...
- https://forum.kotle.ca/showthread.php...
- http://kotle.ca/ekskluzivno/item/729-...

Музика: „Туѓината пуста да остане“ - Бадев, Илиева, Сариевски
Read more...

ОЗНА БИЛА ПОДБУЦНУВАЧ ЗА ОДЕЊЕ НА СОЛУН !!

Јордан Петровски 15.01.2019

За да се разјаснат случувањата познати под името Бунтот или Настаните на Калето 1945 година, односно Крвава коледа, ќе мора да се направи една хронологија на настаните:

- Смената на Шарло Шаторов !
Причина за смената на Шарло Шаторов: 

 
- Наметнувањето на Лазар Колишевски на чело на партијата

ЛАЗО РАСКАЖУВА
Другарот Лазо, во своите мемоари, неретко се осврнува на драматичните југословенски збиднувања во 1941 г., на самиот старт на Втората светска војна. Во книгата Аспекти на македонското прашање, издадена 1988 г., тој опишува како и кој го смислува планот за операцијата "свилен гајтан за Шарло акробатот" (акробат во преносна смисла, бидејќи Шаторов, по разгромот на Југославија во април 1941 г., по наредба на СССР, ја поврзува КПМ со бугарската партија, не можејќи веќе да одржува врски со окупираниот Белград). Колишевски (тогаш Колишевиќ) веќе долги години се наоѓа во Србија, каде што работи како металоглодач. Лазо раскажува: "Кратко време потоа, отидов во Крагуевац на работа во Окружниот комитет на КПЈ, а во почетокот на мај ми беше соопштено да тргнам на партиска работа во Ниш. Меѓутоа, неколку дена подоцна, бев повикан во Белград, каде што другарот Александар Ранковиќ ми ја соопшти одлуката за моето одење на работа во Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија. Тој исто така ми соопшти дека за член на ПК КПЈ за Македонија е испратена една другарка која работеше во Ниш и која беше член на Окружниот комитет. Таа беше Мара Нацева. Ми ја изложи ситуацијата во Македонија колку што му беше и нему позната во врска со ставовите на тогашниот секретар на ПК КПЈ, Шаторов Шарло. Ранковиќ инсистираше, доколку ситуацијата на ПК ќе биде поволна, да ја преземам функцијата на воената комисија".

Две работи се круцијални во ова искажување: прво - Колишевски е човек од највисока доверба на Александар Ранковиќ, шефот на сите тајни служби во Титова Југославија, творецот на ОЗНА (Одделение за заштита на народот) и долгогодишен челник на УДБ (Управа за државна безбедност); и второ - Ранковиќ, Србин по националност, инсистира Лазо да ја преземе воената комисија во КПМ бидејќи во тие воени комисии била најдобро инфилтрирана мистериозната српска националистичко-милитаристичка организација "Црна рука", од која после Војната ќе израсне злогласниот КОС (Контраобавештајна служба на ЈНА). 
 
Блискоста на Колишевски со Ранковиќ е затоа што Колишевски го организира и изведува сапасувањето на Ранковиќ кој во 1941 година бил заробен од страна на германскиот Гестапо. 
 
- Манифестот од октомври 1943 година :

 
 
 
-АСНОМ -МАНИФЕСТОТ:
 



-АСНОМ, ОДЛУКИТЕ:


 


 
Од сиве погоре цитирани-прикажани документи-докази воочливо е дека на србокомунистите од Македонија главна задача им била не Осамостојување и Демократизирање на Македонија туку останување на Македонија под српско влијание-окупација.

 

 

 

 Еве што запишал Ефтим Гашев во неговата книга НАШАТА КАУЗА за собитијата врзани за настаните од Калето 1945 година:

Под налетот на суровите методи во реализацијата на идеолошкото сценарио се најдоа вистинските и измислените соработници на окупаторот, предавниците на националната чест, воените чорбаџии, трговците-шпекуланти и сите што и најмалку не се согласуваа со народната демократија. Во категоријата на класните непријатели, како најопасни се третираа политичките противници на режимот, првенствено оние кои решението на македонското прашање го гледаа надвор од авнојска Југославија. Полициско-политичкиот режим спроведуваше државен терор во цела Македонија, а партиската полиција ОЗН-а беше присутна на секој чекор, па дури и во сите поголеми фамилии, а масовните апсења и монтираните судски процеси беа секојдневна лакрдија. Лакрдија која невините чесните луѓе ги испраќаше на долгогодишна робија со тешка присилна работа, додека, пак, бројот на стреланите постојано се зголемуваше. Со револуционерните судски пресуди изречени од партискиот врв на најхуманото општество, преку демагошкото народно судство, со полуграмотни и неморални судии, се разграбуваше приватната сопственост на таканаречениот класен и народен непријател. Со ова искажување авторот не си зема право да ги амнестира вистинските соработници на окупаторот, но таквата соработка требаше да се констатира со факти и со докази, а за третманот на иследувањето и за височината на казните може правно и субјективно да се полемизира. Како инаку да се објаснат и да се оправдаат масовните стрелања на македонски граѓани, без извршни судски пресуди, во Велес, Куманово, Ресен...?! Пролетерите-победници мошне брзо сакаа да си го компензираат и наплатат своето учество во НОБ, одбирајќи ги најубавите куќи на осудените и на ликвидираните граѓани, па дури почнаа да им се бендисуваат и буржоаските ќерки, предлагајќи им љубов, па дури и брак. Со ослободувањето на Македонија, уште во ноември-декември 1944 година, се објави општа мобилизација и се создаде многуилјадната македонска војска. Па, бидејќи, татковината (Југославија) се уште не беше ослободена, македонскиот војник во духот на југословенската солидарност требаше да војува и да гине на Сремскиот фронт.

Од пишаното не се бега!

На 15. македонски корпус му се падна таа зла судба, па 25.000 Македонци се подготвуваа за овој крвав поход. Македонската војска почна да се обезличува, губејќи го својот национален идентитет. На командните позиции, од Врховниот штаб на Југославија, беа назначувани српски и црногорски команданти. За началник на Главниот штаб на Македонија беше поставен генералот Павле Илиќ, за началник на 41. дивизија е назначен Ѓорѓе Шарановиќ, а на 48. дивизија, Вуко Турковиќ. За командант на 42. дивизија именуван е Миливое Гроздановиќ, политкомесар на 51. дивизија назначен е Јован Ѓуровиќ, а заменик командант, Никола Радошевиќ. За началник на штабот на Кумановската дивизија именуван е Драгутин Филиповиќ, а за начелник на штабот на Корпусот, Живоин Росиќ. Местото командант на 15. македонскиот корпус беше резервирано за Петар Брајовиќ-Ѓуро итн. Појавата за обезглавување на македонската војска добива масовни размери. Во јануари 1945 година во македонските воени единици се поставуваат неколку стотици српски офицери. Овој преседан ја преполни чашата и не остана без соодветна реакција, бидејќи македонскиот народ, раководен од револуционерниот дух на своето историско минато, и на оваа агресија и рече: НЕ! Така, кога на 7 јануари 1945 год. во Офицерскиот дом во Скопје се одржуваше Вториот конгрес на македонските консомолци и кога титовите младинци еуфорично скандираа: „Тито-Сталин-Лазо!“, истовремено на скопскиот плоштад, македонските артилерци скандираа: „На Солун!, на Солун!“, „Не на Берлин, не на Срем!“. Овој патриотски бунт беше задушен со оружје и со крв. Солидарност со бунтовниците од Македонската артилериска бригада изразија и војниците од штипската касарна, која беше исто така наплатена со војнички животи. Овие крвави настани, арогантниот македонски губернатор Светозар Вукмановиќ-Темпо, вака ги одбележа во своите мемоари: „...обраќајќи им се (се мисли на побунетите војници од штипската касарна, дојдени со македонскиот одред од Бугарија, з.м.) со кус и остер говор реков: „ За сето време на војната вие бевте во Бугарија. Пушка не пукнавте против окупаторот! Сега наеднаш станавте Македонци, па на сиот глас викате како сакате да се борите за слободата на Македонија и поради тоа не сакате да се борите на Сремскиот фронт. Јас ви велам, вие не сте никакви Македонци! Јас сум поголем Македонец од вас...“. Каков срам и омаловажување!

Ке цитирам дел од истражувањето за настаните на Калето од  Борис Поп Ѓорчев, човек чиј татко е убиен во групата од 53 Велешани без судење! Според мене Борис Поп Ѓорчев го направил најверодостојно истражување на настаните од Калето. 



ОНАА ШТО НЕ СЕ СПОМЕНУВА ЗА НАСТАНИТЕ НА КАЛЕТО ОД 1945 

Српски шпиони го поттикнувале револтот на војниците, за ОЗНА да почне со апсења

 


Недела претпладне, 7 јануари 1945 година - Божиќ. Во Офицерскиот дом на плоштадот во Скопје се одржува Вториот конгрес на Народната младина на Македонија на чело со Крсте Црвенковски. Свечена, а како што милуваа комунистите да кажат, истовремено и работна атмосфера. Многу челници на тогашна Македонија се во салата. Меѓу нив и генералот Михајло Апостолски, началник на Генералштабот.

Одеднаш, влегува аѓутантот на Апостолски и му шепнува вознемирувачка вест. Стотици војници, вооружени, се симнувааат од Калето и преку Камениот мост доаѓаат пред Офицерскиот дом. Транспаренти, извикувања, мешаница, изненадувачка атмосфера која на политичката елита во Домот не и’ се допаѓа. Никој не знае што се случува и зошто е сето тоа. Апостолски излегува надвор и не му се верува во тоа што го гледа: неговата војска излегла со оружје, а тој поим нема што се случува.

Така започнал бунтот на војниците од Калето во јануари 1945 година. Тој ќе предизвика една серија настани која ќе го претвори јануари 1945 година во еден од најкрвавите месеци во македонската историја. По бунтот на Кале следи тој во Штип, па стрелањето на 53-та велешани, стрелањата во Куманово и Ресен, а сето тоа води кон не баш славен почеток на новата комунистичка власт во Македонија.

12 СМРТНИ КАЗНИ

Борис Поп Ѓорчев, еден од најистакнатите македонски новинари, кој неколку децении се обидува да ги дознае сите детали за случувањата во јануари 1945-та сврзани со убиството на неговиот татко Богдан (заедно со други 52-ца од затворот во Велес на 15 јануари истата година), деновиве имаше можност интегрално да ги прочита пресудите на неколку десетици војници кои учествувале во бунтот од 7 јануари 1945-та.

‘Своевремено, целата документација за овој настан, но и за бунтот во Штип од 14 јануари била пренесена во Белград. Оттаму е сместена на сигурно во некои босански бункери, за на крај, пресудите да завршат во архивот на поранешниот Воен суд во Сараево. Од Сараево, снимени на микрофилм, своевремено ги донесе д-р Растислав Терзиоски и ги предаде на Архивот на Македонија’, ја раскажува Поп Ѓорчев одисејата на документите во кои е запишана судбината на многу луѓе, учесници во настаните од 1945 година.

       -‘Македонија ја дочекува 1945 година со пораките на Кардељ до Колишевски кои лебдат во воздухот. Исполнувањето на тие пораки веројатно се една од причините за бунтот. Кога војниците го исполниле плоштадот очигледно никој не знаел во што сето тоа може да се изроди. Тогаш всушност започнува јануарската драма во Македонија која потоа ќе прерасне во хистерија и ќе зацрни стотина македонски семејства’, вели Поп Ѓорчев.

За него, интересен показател е содржината на транспарентите со кои војниците дошле пред Офицерскиот дом: ‘Покрај стандардните пароли за тоа време - ‘Да живее Тито’, ‘Да живее Апостолски’ и на јавноста веќе познатите пароли ‘Не сакаме на Срем, сакаме на Солун’ и ‘Не на Берлин, туку на Солун’, во пресудите е запишано дека имало и пароли ‘Нејќеме Срби да не управуваат’. Тоа, да бидам искрен и мене ме изненади и внесува нов правец во обидот да се реконструира настанот. На плоштадот полн со вооружена војска било развиорено и едно знаме со бои чија комбинација во македонската историја ретко се сретнува: црвена, црна и бела’, ја пренесува Ѓорчев соржината на пресудите против војниците.

По собирањето на војниците на плоштадот, веднаш е алармиран Апостолски. Тој изглегува пред нив, успева да ги смири и да ги убеди да се вратат назад. Горе, на Калето, војниците го оставаат оружјето, а потоа ОЗНА почнува да апси.

      - ‘Така, за кратко време завршува тој дел од првиот и единствен вооружен бунт на една војска во Втората светска војна. Тоа е прв излив на еден своевиден патриотизам, кој некои го сквернават како национализам, обид за обединување на Македонија. Во незавршена војна, македонската војска сака да војува за Солун, а не за целите што ги определило партиското раководство под контрола на Белград. Тоа е тежок удар за политиката што ја води македонското раководство, само некоку дена по заминувањето на Кардељ, но и за безбедносната служба која не насетила што се подготвува. Натаму, бунтот ја покажал мекоста на паролата за братството и единството. Што му е гајле на Македонецот за Срем - тој сака на Солун. Интересно е што во тоа време за настанот со месеци молчат двете гласила во Македонија: весникот Нова Македонија и Радио Скопје. Не само во јануари, туку и подоцна, како ништо да не се случило. Општ молк. Спорадично настанот е претставен како незадоволство на група војници, националисти и пробугарски настроени, па дури и Бугари’, вели Поп Ѓорчев.

Но, исказите во истрагата и судењето на многу од судените војници, ја разбиваат таа теза. Навистина, војниците главно се од Источна Македонија -Струмица, Кочани, Штип итн., но судејќи според имињата и податоците кои Поп Ѓорчев ги забележал во пресудите, меѓу нив имало и такви со потекло од Кавадарци, Прилеп, Гевгелија, од Велес, од охридското село Велестово и од селото Лера, битолско.

‘Значи, покриена е цела Македонија, па не може да стане збор за тоа дека биле само неколку побугарчени војници од Источна Македонија. За самиот настан во пресудите се вели дека е ‘воружен бунт на регуларна единица’ што е веројатно единствен таков случај во Втората светска војна. Апостолски ги враќа војниците на Калето, тие го оставаат оружјето и тогаш ОЗНА почнува да ги апси. Следи истрага, а потоа војниците се изведени пред суд. Главното обвинување е дека станува збор ‘за отворен оружан бунт против установениот ред и поредок во НОВ на Југославија, што са фрлани пароли противни на единството на југословенските народи, што са организирале оружан бунт во касарните на Кале и на плоштадот пред Официрскиот дом во Скопје’. Во Скопје судења има веќе на 20 и 30 јануари и 1 февруари, кога се изречени 12 смртни казни, 12 војници добиле пресуди со кои се осудени на временски казни затвор со тешка принудна работа од 5 до 20 години. Други деветмина добиле помали казни, а петмина со недокажана вина биле ослободени’, раскажува Ѓорчев.

БЕЛГРАД ИСПРАТИЛ НЕДИЌЕВЕЦ

Осудениците на смрт биле издвоени во две групи: во првата се четворица од кои дури тројца се Срби што е мошне индикативно: зошто Срби би си ја ризикувале главата за да подбуцнуваат македонски војници наместо да одат да се борат на Срем, да сакаат да тргнат кон Солун?

‘Индикативни се исказите на обвинетите пред судот дека ‘откако дојдоа српски началници и инструктори во бригадата, меѓу војниците се осеќава некакво незадоволство, нарочно след случката во интендантството каде еден од дојдените Срби е говорел нешто за крал Петар, како тој ќе се врател назад, дека ќе се врати и Југославија, а Македонија ќе биде Јужна Србија’, цитира Поп Ѓорчев.

Во документите кои тој изворно одново ги препрочитувал во Архивот, а кои се објавени од страна на македонскиот Институт за национална историја во 1997 година (‘Настаните на скопското кале на 7 јануари 1945 година документи’), запишани се всушност повеќе дилеми на војниците околу заедништвото на Македонија со Србија и различното сфаќање на последиците од тоа.

Во целата таа приказна, меѓутоа, се чини недоволно е расветлена улогата на тројцата Срби. Тоа не се Срби од Македонија кои тука живееле па биле мобилизирани меѓу партизанските единици, туку очигледно станува збор за нешто друго.

‘Во протоколот за распит од 9 јануари 1945 година на Слободан Бранковиќ (23) од Белград стои и дека е приватен чиновник, водник во противавионска батерија, а пред да биде мобилизиран во НОВ бил на служба кај Недиќ (српски генерал и премиер во Кралска Југославија) и бил еден од најактивните функционери во организацијата Национална слога. Тој лично учествувал во многу борби против партизаните, а потоа кога видел кој победува во војната, се вовлекол во НОВ и како стручњак бил испратен во Скопје. За овој човек е запишано и следното:

‘Но, и тука продолжува со активност - засилена пропаганда во полза на големосрпската реакција и се опитува да направи неред во артилериската бригада, откриен од ОЗНА и предаден на војниот суд и осуден’.

‘Вториот Србин е Александар Вељковиќ (22) (во докуменитте пишува Александар Велкович) од Ресен. Живеел во Ниш, потоа работел во Германија, се вратил назад, а од 15 ноември 1944 година мобилизиран во НОВ и пратен во Скопје како инструктор. Третиот е некој Душан Бечиќ. Тројцата најпрвин биле осудени на смрт, но потоа изненадувачки настанува пресврт - биле ослободени по поднесените жалби, иако како што ви цитирав еден од пониските судови за недиќевецот, немало сомнеж дека роварел против НОВ, што во тоа време се казнувало без многу размислување. Како и на кој начин биле ослободени, најкарактеристично објаснува случајот со Бечиќ. За него, по жалбата за која решавал белградскиот воен суд, во ослободителната пресуда било запишано:

‘Во однос на него работата е уште потемна. Просто е необјасниво како се појавил тој човек пред судот, а не се споменува ниту во истрагата ниту во обвинителниот акт. Тој упорно останувал при својата изјава: ‘Останувам при показанијата дадени во ОЗНА’. Но тие ‘показанија’ односно изјави не му биле презентирани на судот. Како и зошто, не ми е јасно’, вели нашиот соговорник.

Всушност, од тоа се заклучува дека тројцата Срби имале една од битните улоги во целиот настан со бунтот на Кале, дека поради тоа ОЗНА ги испитувала, а потоа и биле осудени на смрт. Но, кога нивните жалби биле поднесени се покажало дека ги нема материјалите од испитувањето, па затоа во ослободителната пресуда за Бечиќ се вели дека е необјасниво како тој се нашол пред суд, што внесува тотална забуна во случајот. Каква била улогата на овие Срби и кој на крајот ги заштитил? Дали нивната улога не била токму во тоа: луѓе со проблематично минато за тоа време, испратени од ОЗНА да подбуцнуваат на бунт за потоа да може да се изврши чистка меѓу македонските војници и со тоа во корен да се исече желбата наместо на Срем да се оди на Солун? Поп Ѓорчев нема одговор на овие дилеми, но признава дека случајот е прилично чуден. Посебно што во материјалите наишол и на еден струмичанец кој во касарната на Калето дошол вечерта на 6 јануари во цивилна облека и таму преноќил, што е прилично несфатливо. Како може туку-така цивил да влезе и да преноќи во касарна, потоа за него да се констатира дека ‘внел голема забуна меѓу војниците со својата агитација и создал голема експлозија која довела до бунтот’, но, сепак, да не му биде судено? ‘Сето тоа е прилично чудно и покажува дека таму се случувало нешто што засега за нас е непознато. Како и да било, македонските судови продолжиле да ја извршуваат директивата за строга рака и чистки што на Колишевски му ја пренел Кардељ, па претседателот на Вишиот воен суд при Генералштабот во Скопје чиј гроб сега се наоѓа во алејата на великаните на скопските гробишта во Бутел, на 30 јануари 1945 година, спроти судењето на војниците обрнува ‘внимание на скопскиот суд дека во Штип судот донел смртна пресуда против 6 лица’, објаснува Ѓорчев.

Тоа вродило со плод, па биле донесени 13 смртни пресуди, но подоцна, истиот тој претседател на Судот е пописник на пресудата со кој повисокиот суд се откажал од ригорозните казни и ниту една смртна пресуда не опстојала до крај. Што се случило во меѓувреме? Интересно е што меѓу оние кои биле осудени на смрт па ослободени, бил и братот на еден од највисоките комунистички функционери на Македонија (неговата прва реакција била дека нема одвишок браќа за стрелање). Потоа следело и помилувањето од август 1945 година на Президиумот на АСНОМ, по што работите добиле поблага димензија. Но, во август 1945-та веќе немало спас за осудените на смрт од штипската касарна, за убиените од затворот во Велес, за кумановските и ресенските жртви. Тие засега остануваат нерешлива тежина за македонската историја и држава.

 Текстот е објавен во ФОКУС а е интервју со Борис Поп Ѓорчев 
 
 
 

За да се елиминира промакедонскиот старешински кадар во Македонската војска и така да се елиминира опасноста по србокомунистичкиот режим, мора да се најде мотив и оправдување за чистката и за носење на Срби и Црногорци за команден кадар во Македонската војска а зар има подобро оправдување од наводните бугараши во Македонската армија кои не сакат да се борат за Југославија туку сакаат да се борат за обединување на Македонија. 
Во тоа време ОЗНА немала „Бугараши“ од сопствено производство па затоа како подбуцнувачи на бунтот мора да користи Срби. За жал оваа никогаш не е обелоденето пред Македонската јавност од официјалните органи. 

пс. еве во кратки црти што има објавено македонската истриогрфија за настаните на Калето:




1. Непобитен е фактот дека делови од артериските единици се побунија и одбиваа да одат на Сремски фронт, истакнувајќи ја патролата: "Не сакаме на Берлин - сакаме на Солун". 
2. Точно е тоа дека по барање на командантот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, генералот Михајло Апостолски, побунетите артилерци, построени пред бившиот офицерски дом, сега плоштадот "Македонија", се вратиле во кругот на своите касарни во Кале. 
3. Иницијаторите и организаторите на број околу 34 се разоружени, затворени и по спроведената истражна постапка, осудени од кои 13-мина на смрт, четворица ослободени, а останатите на временски или условни казни до 20 години. 
Но никаде не се кажува ништо за судбината на осудените. Така се стекнува впечаток дека изречените пресуди, од страна на воениот суд при Скопската воена област, биле извршени. 
Што не одговара на вистината. 
Имено, сите осудени во натамошната жалбена постапка, во текот на 1945 година, се ослободени од издржувањето на казните, а истото се однесува и за осудените на смрт. Оттаму не се точни информациите, кои што повремено се јавуваат во средствата за јавно информирање, дека поради одбивањето, да учествуваат во завршните операции за конечното ослободување на Југославија, во борбите на Сремски фронт, со истакнувањето на паролата "Не сакаме на Берлин - сакаме на Солун" се масакрирани околу 150 припадници на артилериските бригади. 
Тие се надвор од секоја реалност и не се добронамерни. 
За жал притоа неправедно се споменуваат и некои имиња, како директни виновници за масакарот. Секој добронамерен истражувач, во точноста на изнесениве податоци, без поголеми напори може, да дојде до објективната вистина дури и бегло да ги прегледа следните изданија: 
-"Јануарските настани на Скопското кале - 1945", Зборник на документи, во издание на Архивот на Македонија, Скопје, 1997, стр. 298; 
-"Настаните на 7 јануари 1945 во артилереските бригади во Скопје". Зборник со материјали од научниот собир посветен на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, 1941-1945, во издание на МАНУ, Скопје 1997, стр. 113-123; ;
-"Јануарскиот масакар и вистината за него", дел 2, "Македонско време"бр.32 за 1997, стр.35-39, дел 1; 
-"Јануарскиот масакар и вистината за него, дел 2, 
-"Македонско време", бр. 33, за 1997, стр. 30-35. 
Споменатите прилози, печатени се и во изданијата на англиски јазик. Мошне интересни се и објавените материјали - сеќавања од дирекните учесници во настаните од 1945 год. објавени во дневниот весник "Нова Македонија" во март 1991 година и тоа од Михајло Апостолски, Киро Бардаров од Струмица еден од осудените на смрт, на процесот во врска со настаните од 7 јануари, Тодор Урдов од Дојран - осуден на временска казна, Стојан Козаров, осуден на смрт, Мите Ефтимов, осуден на временска казна, Илија Ѓозов од Радовиш, началник на штабот, Ристо Таневски, командир на батерија, Ивн Штерив, командант на артериска бригада, Никола Коцевски Параспуров, заминк конандир на батерија и други. 
Секако, мошне интересно е искажувањето на неодамна починатиот проф. академик Александар Т. Христов, кој во процесот на судењето се јавува, во својство на обвинител, изнесено на таркалезната маса посветена на настаните во Скопското кале, одржана во Скопје на 8 март 1991 година и други. 
Во Архивот на Македонија, до пред некоја година стоеше на располагање, микрофилмот под сигнатура "Ми 1371", кој содржи 141 архивска единица, за настаните на Скопското кале. Настаните на Скопското кале биле предмет на истражување и во некои постари монографски изданија или зборници од научни собири. Да споменеме само некои од нив: 
-"Историја на македонскиот народ", Скопје 1969 кн.3; 
-Михајло Апостолски,"Ослободителната војна на македонскиот народ"Скопје,1964; 
-Владо Ивановски"Од Дебарца до Рогошка Слатина-борбениот пат на Првата македонско-косовска бригада", Скопје,1994;
-Марјан Димитријевски "Националноослободителната војна во Македонија",1944-1945,Скопје,1995 и други изданија. 
Од досега изнесеното, повеќе од очигледно е дека, настаните на Скопското кале од 7 јануари 1945, за науката на биле "табу тема", како што некои милуваат тоа да го пласираат, често пати во јавноста. Напротив тие биле проучувани ви рамките на постојната и достапна оригинална документација, како и во зависност од заинтересираноста на научните работници. Д-р Владо Ивановски.

извор ФБ Документи за Македонската историја

Нема збор за учесатвото на Србите и улогата на ОЗНА!!

  
Read more...

Гласот на слободна Македонија Епизода 10: За песни и закони

 

Дајте ми да ги пишувам песните на мојот народ, па кој сака не ги пишува законите!“ - Ендру Флечер Во изминатава недела се донесоа два противуставни законски акти кои ефективно ја погребуваат Република Македонија. Тоа беше единствениот исход на 27 годишната политика на бившата југословенска република Македонија каде со противуставни деловници за работа на службите на државната безбедност се прогонуваше сиот македонистички елемент. За жал оваа држава не беше кулминацијата на дејствата и идеите на македонското ослободително движење родено кон крајот на деветнаесеттиот век, а одржано во живот низ смелите акти на БМОК, ВМОРО, ВМРО и ВМРО (СДРМА) ПРАВДА. Не, оваа држава беше производ на потребите на великосрпската политика на Црна рука, и нејзините гавази во Македонија, Киро Глигоров, Јордан Мијалков, Никола Кљусев, Михајло Апостолски и остатокот од предавничката багра на Сојузот на комунисти. Меѓутоа, не е сѐ изгубено. Версајскиот светски поредок е во неговата финална етапа. Следните три до пет години ќе видат сериозни измени на границите, сојузите и општествените уредувања во Европа, па и пошироко. Сега е време да ги воочиме грешките кои ги направивме, како поединечно така и колективно во изминатите децении и да се подготвиме за она што претстои. Теми на дискусија:

- Поздрави и честитки за Северџаните од нивниот другар Ким Јонг Ун;
- Зошто не Душан не е достапен за онлајн дискусии и разговори;
- Законот за јазици: исполнение на 120 годишен идеал на Албанскиот народ: провокација и флексање на мускули;
- Македонија: трета албанска држава; - Апел на албански патриот до британската политичка јавност од 1906 година;
- Комесарот Јоханес Хан за преговорите со ЕУ: Попусто е Северна без реформи; (https://expres.mk/han-za-pregovorite-...)
- Direktno.hr: „Operacija anacionalne ljevice je uspjela, Republika Makedonija je preminula 11. Sjećnja 2019“ (https://direktno.hr/eu-i-svijet/brodi...)
- Зошто уште држи мојата прогноза од пред референдумот: „Не верувам дека ЕУ ќе дозволи да се оди до крај со фалсификатот“; (http://macedonianinformationcentre.or...
- ОНА ФОРМИРАНА ВО БЕЛГРАД (http://forum.kotle.ca/showthread.php?... ОДБЕГНУВАЊЕ НА ОДГОВОРНОСТ:
- Мицко е крив - недолжно жртвено јагне;
- Прослава за влез во ООН;
- Како луѓето упаѓаат во кљусето на УДБА (http://macedonianinformationcentre.or...)

Музика: „Народе македонски“ - Ансамбл „Билјана“

Read more...